Οι 10 μεγαλύτερες αποτυχίες ομάδων στην ιστορία του Μουντιάλ
16 λ • Betsson Team
Το Παγκόσμιο Κύπελλο 2026 είναι η μεγαλύτερη διοργάνωση στην ιστορία του τουρνουά, με 48 ομάδες να έχουν ταξιδέψει στις ΗΠΑ, τον Καναδά και το Μεξικό φέτος το καλοκαίρι.
Περιεχόμενα
Υπάρχουν αρκετοί βασικοί διεκδικητές του τροπαίου, από τη Βραζιλία και την Αργεντινή στη Νότια Αμερική μέχρι την Ισπανία, τη Γαλλία και την Αγγλία στην Ευρώπη. Και μια ενδεχόμενη αποτυχία του Μουντιάλ θα ήταν οδυνηρή για οποιαδήποτε μεγάλη ομάδα.
Μια θέση στα ημιτελικά δεν αποτελεί στοίχημα για τα φαβορί, αλλά, θα θεωρηθεί ως το ελάχιστο αποδεκτό αποτέλεσμα για αυτές τις πέντε ομάδες. Όμως, τα μαθηματικά επιβάλλουν ότι μία από τις πέντε θα μείνει εκτός τετράδας, ενώ δεν είναι απίθανο περισσότερες από μια από αυτές στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου να μπει στην ιστορία των ηχηρών αποτυχιών. Σε αυτό το άρθρο κάναμε μια εις βάθος ανάλυση των 10 μεγαλύτερων αποτυχιών στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων, εξετάζοντας περιπτώσεις όπου κορυφαίες ομάδες έμειναν πολύ κάτω από τις προσδοκίες και αναλύοντας τους λόγους.
Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου: Ιστορία και αποτυχία του Μουντιάλ για 10 ομάδες
Για να αποφύγουμε να προκαλέσουμε υπερβολική απογοήτευση στους φιλάθλους συγκεκριμένων ομάδων, περιορίσαμε τις επιλογές μας σε μία καταχώριση ανά χώρα. Προσπαθήσαμε επίσης να επιλέξουμε παραδείγματα από όλο το εύρος της ιστορίας του τουρνουά, που σημαίνει τουλάχιστον μία επιλογή ανά δεκαετία από τη δεκαετία του 1950 και μετά. Πάμε να ξεκινήσουμε…
Ισπανία (2014)
Η Ισπανία κυριάρχησε στο διεθνές ποδόσφαιρο στα τέλη της δεκαετίας του 2000 και στις αρχές της δεκαετίας του 2010. Κατέκτησε το Euro 2008 με τον Λουίς Αραγονές στον πάγκο, πριν ο Βιθέντε ντελ Μπόσκε οδηγήσει τη χώρα του στη δόξα στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2010 και στο Euro 2012. Έτσι, η Ισπανία στόχευε σε τέταρτη συνεχόμενη κατάκτηση διοργάνωσης όταν ταξίδεψε στη Βραζιλία το 2014 και η αποτυχία του Μουντιάλ δεν ήταν καν στις σκέψεις της ομάδας. Μην ξεχνάμε ότι οι Ισπανοί είχαν βάλει ήδη την χώρα τους στη λίστα που περιλαμβάνονται όλοι οι νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου από το 1930 έως το 2022.
Ο βασικός κορμός της ομάδας που είχε φέρει τόσες επιτυχίες παρέμεινε ανέπαφος. Ο Ίκερ Κασίγιας ήταν στο τέρμα πίσω από τους Ζεράρ Πικέ και Σέρχιο Ράμος στην άμυνα. Μπροστά τους, οι Αντρές Ινιέστα, Τσάβι Ερνάντεθ, Τσάμπι Αλόνσο και Σέρχιο Μπουσκέτς σχημάτιζαν ίσως την πιο τεχνικά χαρισματική μεσαία γραμμή όλων των εποχών.
Υπήρχε μία αξιοσημείωτη αλλαγή σε επίπεδο προσώπων. Στο Euro 2012, ο Ντελ Μπόσκε χρησιμοποιούσε συχνά έναν μέσο (συνήθως τον Σεσκ Φάμπρεγας ή τον Νταβίντ Σίλβα) στην κορυφή σε ρόλο ψευτοεννιαριού. Μέχρι το 2014, η «λα Ρόχα» είχε εξασφαλίσει τις υπηρεσίες του Βραζιλιάνου επιθετικού Ντιέγκο Κόστα, ο οποίος απέκτησε ισπανική υπηκοότητα λόγω παραμονής στη χώρα. Πολλοί θεώρησαν ότι αυτό έκανε την Ισπανία πιο δυνατή, δίνοντάς της ένα plan B αν το παιχνίδι κατοχής δεν απέδιδε.
Στο τέλος όμως, αυτό αποδείχθηκε ένα τουρνουά παραπάνω για μια ομάδα παικτών που είχε ήδη πετύχει τόσα πολλά. Η Ισπανία προηγήθηκε στο πρώτο παιχνίδι της απέναντι στην Ολλανδία, δείχνοντας ότι όλα κυλούν κανονικά για την ομάδα του Ντελ Μπόσκε. Όχι ακριβώς. Οι Ολλανδοί αντέδρασαν και νίκησαν με 5-1, ένα από τα καλύτερα αποτελέσματά τους – και ένα από τα χειρότερα της Ισπανίας.
Η ήττα με 2-0 από τη Χιλή στη δεύτερη αγωνιστική σήμαινε ότι οι κάτοχοι του τίτλου ήταν η πρώτη ομάδα που αποκλείστηκε εκείνο το καλοκαίρι. Η Ισπανία νίκησε την Αυστραλία με 3-0 στην Κουριτίμπα για να διασώσει λίγο από το γόητρο της, αλλά για πρώτη φορά από το 2006 αποχώρησε από μεγάλη διοργάνωση με απογοήτευση.
Αργεντινή (1958)
Δεύτερη στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο το 1930, η Αργεντινή έχασε το μοναδικό της παιχνίδι το 1934 και στη συνέχεια δεν συμμετείχε το 1938, το 1950 και το 1954. Αυτό σήμαινε ότι η συμμετοχή της το 1958 ήταν η πρώτη μετά από περίπου δυόμισι δεκαετίες. Παρά τη μεγάλη απουσία, η Αργεντινή πίστευε ότι θα τα πάει καλά στη Σουηδία.
Υπήρχαν σοβαροί λόγοι για αυτή την αυτοπεποίθηση. Η Αργεντινή ήταν πρωταθλήτρια της ηπείρου της μετά την κατάκτηση του Νοτιοαμερικανικού Πρωταθλήματος της προηγούμενης χρονιάς, του προδρόμου του Copa America. Το ρόστερ της είχε πλούσιο ταλέντο, με παίκτες όπως ο Ομάρ Κορμπάτα, ο Αμαντέο Καρίσο, ο Άνχελ Λαμπρούνα και ο Χοσέ Σανφιλίππο.
Η Αργεντινή κέρδισε τρία από τα τέσσερα παιχνίδια στα προκριματικά, κάνοντας δύο νίκες επί της Χιλής και νικώντας τη Βολιβία εντός έδρας (έχασε από την ίδια ομάδα σε μεγάλο υψόμετρο). Ο Γκιγιέρμο Στάμπιλε βρισκόταν στον πάγκο για 19 χρόνια, προσφέροντας μεγαλύτερη σταθερότητα από τις περισσότερες ομάδες του τουρνουά.
Η «Αλμπισελέστε» πήγε στη Σουηδία με στόχο την κατάκτηση του τροπαίου. Ξεκίνησε ιδανικά, παίρνοντας προβάδισμα απέναντι στη Δυτική Γερμανία στο πρώτο της παιχνίδι μέσα σε λιγότερο από τρία λεπτά. Όμως δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί το προβάδισμα και τελικά έχασε με 3-1 στο Μάλμε.
Γαλλία (2002)
Η Γαλλία έβαλε τέλος στην μακρόχρονη αναμονή της για ένα πρώτο τρόπαιο Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1998, γινόμενη η έκτη (και πιο πρόσφατη) διοργανώτρια χώρα που κατέκτησε τη διοργάνωση μετά την Ουρουγουάη (1930), την Ιταλία (1934), την Αγγλία (1966), τη Δυτική Γερμανία (1974) και την Αργεντινή (1978). Το 2002, θεωρούνταν από πολλούς φαβορί για να γίνει το τρίτο έθνος μετά την Ιταλία (1934 και 1938) και τη Βραζιλία (1958 και 1962) που θα διατηρούσε τον τίτλο.
Η Γαλλία είχε διαφορετικό προπονητή στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, με τον μέχρι τότε βοηθό Ροζέ Λεμέρ να διαδέχεται τον πρώην προϊστάμενό του, Εμέ Ζακέ, μετά τον θρίαμβο του 1998. Ο Λεμέρ είχε αποδείξει την αξία του στο Euro 2000, οδηγώντας τη Γαλλία στη δόξα στο Βέλγιο και την Ολλανδία – δείχνοντας ότι οι «τρικολόρ» μπορούσαν να κερδίσουν και εκτός έδρας.
Η Γαλλία διέθετε μερικούς από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο το 2002, συμπεριλαμβανομένων των Νταβίντ Τρεζεγκέ, Τιερί Ανρί και Πατρίκ Βιεϊρά. Οι Κλοντ Μακελελέ, Μαρσέλ Ντεσαγί και Λιλιάν Τιράμ δεν υστερούσαν επίσης, οπότε ακόμη και η απώλεια του Ζινεντίν Ζιντάν λόγω τραυματισμού δεν άλλαξε τη γενική άποψη ότι η Γαλλία θα περνούσε από έναν όμιλο με την Ουρουγουάη, τη Σενεγάλη και τη Δανία χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.
Αντίθετα, τα πράγματα πήγαν στραβά από την αρχή. Σε ένα από τα μεγαλύτερα σοκ στην ιστορία της διοργάνωσης, η Γαλλία έχασε με 1-0 από την πρωτοεμφανιζόμενη Σενεγάλη στο εναρκτήριο παιχνίδι. Υπήρχε ακόμη αρκετός χρόνος για ανάκαμψη, και παρότι η λευκή ισοπαλία με την Ουρουγουάη δεν έφερε τους τρεις βαθμούς που επιθυμούσαν, η αποφυγή της ήττας σήμαινε ότι η Γαλλία κρατούσε ακόμη την τύχη στα χέρια της.
Ωστόσο, οι πιο διορατικοί παρατηρητές κατάλαβαν ότι τα σημάδια ήταν αρνητικά. Η ομάδα του Λεμέρ έχασε με 2-0 από τη Δανία στην τρίτη αγωνιστική, στέλνοντας τους κατόχους του τίτλου εκτός πριν από τα νοκ άουτ. Δεν πέτυχαν ούτε ένα γκολ. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη αποτυχία της ιστορίας της, ακόμα και αυτή του 1994 που τους έβαλε στη λίστα με τις 12 ομάδες που έχασαν απροσδόκητα την πρόκριση στο Μουντιάλ.
Ιταλία (1974)
Η Ιταλία δεν στέφθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια το 1970, αλλά αποχώρησε από τη διοργάνωση με το κεφάλι ψηλά. Ακόμη και οι φίλαθλοι της Ιταλίας δεν περίμεναν ότι η ομάδα τους θα ήταν διεκδικήτρια εκείνο το καλοκαίρι, ωστόσο οι «Ατζούρι» ξεπέρασαν τις προσδοκίες φτάνοντας στον τελικό. Τελικά ηττήθηκαν από μια εξαιρετική Βραζιλία, αλλά οι παίκτες έκαναν περήφανη τη χώρα στο Μεξικό.
Το να πάνε ένα βήμα παραπέρα ήταν ο στόχος το 1974. Η Ιταλία είχε περάσει εύκολα τα προκριματικά χωρίς να χάσει παιχνίδι και το ρόστερ της για το τουρνουά στη Δυτική Γερμανία ήταν ισχυρό. Ο Ντίνο Τζοφ θεωρούνταν ένας από τους κορυφαίους τερματοφύλακες στον κόσμο, ο Τζιάνι Ριβέρα ήταν πρώην νικητής της Χρυσής Μπάλας και ο Τζατσίντο Φακέτι είχε επαναπροσδιορίσει τον ρόλο του αριστερού μπακ στην Ίντερ.
Προς έκπληξη όλων όσοι παρακολουθούσαν στο στάδιο του Μονάχου και σε όλο τον κόσμο από την τηλεόραση, η Ιταλία βρέθηκε πίσω στο σκορ από την Αϊτή στο εναρκτήριο παιχνίδι της. Οι «Ατζούρι» απέφυγαν μια ντροπιαστική ήττα και τελικά κέρδισαν με 3-1, αλλά ήταν ένα πρώτο σημάδι ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στο εσωτερικό της ομάδας.
Ωστόσο, η Ιταλία δεν βρισκόταν σε κακή θέση μετά το δεύτερο παιχνίδι της, μια ισοπαλία 1-1 με την Αργεντινή. Είναι αλήθεια ότι βρισκόταν πίσω από την πρωτοπόρο του ομίλου Πολωνία, αλλά μια νίκη επί των Ευρωπαίων αντιπάλων της στην τρίτη αγωνιστική θα την έφερνε στην κορυφή του 4ου ομίλου.
Όμως ήταν η Πολωνία που επικράτησε στην Στουτγκάρδη, νικώντας την ομάδα του Φερούτσιο Βαλκαρέτζι με 2-1. Με την Αργεντινή να επικρατεί της Αϊτής όπως αναμενόταν, η Ιταλία έπεσε στην τρίτη θέση του ομίλου, αναγκάζοντας τους δύο φορές πρωταθλητές να αποχωρήσουν πρόωρα. Με την πολυτέλεια της εκ των υστέρων γνώσης, η Ιταλία είχε περάσει την ακμή της το 1974, αλλά εκείνη την εποχή αυτό αποτέλεσε σοκ.
Γερμανία (2018)
Μετά από 24 χρόνια χωρίς επιτυχία στη διεθνή σκηνή, η Γερμανία επέστρεψε στην κορυφή το 2014. Το γκολ του Μάριο Γκέτσε στην παράταση της χάρισε τη νίκη με 1-0 επί της Αργεντινής στον τελικό, αλλά η επικράτηση με 7-1 επί της διοργανώτριας Βραζιλίας στα ημιτελικά ήταν η πιο αξέχαστη στιγμή εκείνης της χρονιάς.
Η Γερμανία έφτασε στα ημιτελικά του Euro 2016, όπου ηττήθηκε από τη Γαλλία στη Μασσαλία, πριν προκριθεί εντυπωσιακά στο τουρνουά του 2018. Η ομάδα του Γιόαχιμ Λεβ κέρδισε και τα 10 παιχνίδια της προκριματικής φάσης για τη Ρωσία, σημειώνοντας 43 γκολ. Η Βραζιλία θεωρούνταν φαβορί εκείνη τη χρονιά, αλλά η Γερμανία ακολουθούσε πολύ κοντά.
Μάλιστα, κάποιοι θεωρούσαν ότι το ρόστερ του 2018 ήταν καλύτερο από εκείνο του 2014. Παίκτες όπως οι Τόνι Κρόος, Μεσούτ Οζίλ, Ματς Χούμελς, Ζερόμ Μπόατενγκ, Ιλκάι Γκουντογκάν και Τόμας Μίλερ βρίσκονταν πλέον στα τέλη της δεκαετίας των 20 τους, άρα θεωρητικά στην κορύφωση της καριέρας τους. Παράλληλα, ο Γιόσουα Κίμιχ είχε αναδειχθεί και ο Γιούλιαν Ντράξλερ είχε αναλάβει πιο σημαντικό ρόλο, ενώ ο Μάνουελ Νόιερ παρέμενε ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες στον κόσμο.
Ωστόσο, η Γερμανία δέχτηκε ένα δυνατό χτύπημα στο πρώτο της παιχνίδι, καθώς ηττήθηκε με 1-0 από το Μεξικό. Αντέδρασε νικώντας τη Σουηδία με 2-1 λίγες ημέρες αργότερα, αν και η εμφάνιση της ομάδας του Λεβ δεν ήταν πειστική και χρειάστηκε ένα εξαιρετικό γκολ του Κρόος στις καθυστερήσεις για να πάρει τους τρεις βαθμούς.
Παρόλα αυτά, η Γερμανία είχε επανέλθει σε τροχιά πρόκρισης και γνώριζε ότι μια νίκη επί της Νότιας Κορέας θα της εξασφάλιζε την πρόκριση στους «16», πιθανότατα ως πρώτη στον όμιλο. Αντί αυτού, ηττήθηκε με 2-0 δεχόμενη δύο γκολ μετά το 90ο λεπτό, τερματίζοντας τελευταία στον όμιλο F, σε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις που έγιναν ποτέ στις ειδικές αγορές των ομίλων στο στοίχημα Μουντιάλ.
Βραζιλία (1966)
Πρωταθλήτρια το 1958 και το 1962, η Βραζιλία αναζητούσε μια τρίτη συνεχόμενη κατάκτηση όταν ταξίδεψε στην Αγγλία το 1966. Κανείς δεν συνιστούσε να ποντάρει κανείς εναντίον της. Η «Σελεσάο» είχε ήδη κατακτήσει τρόπαιο εκτός της ηπείρου της στη Σουηδία οκτώ χρόνια νωρίτερα, (η πρώτη ομάδα που το κατάφερε), και το ρόστερ της ήταν γεμάτο ποιότητα.
Ο Πελέ είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος της διοργάνωσης του 1962 λόγω τραυματισμού, αλλά ήταν ξανά έτοιμος για την επόμενη. Οι Γκαρίντσα, Βαβά, Ντζάλμα Σάντος και Ζιλμάρ ήταν ακόμη παρόντες, ενώ το ταλέντο της Βραζιλίας είχε ενισχυθεί με την εμφάνιση των Τοστάο, Ζέρσον και άλλων. Κανείς δεν ήθελε να αντιμετωπίσει τους κατόχους του τίτλου το 1966.
Κατά μία έννοια, οι αντίπαλοι της Βραζιλίας φάνηκαν να αναγνωρίζουν ότι δύσκολα θα την νικούσαν σε έναν κανονικό αγώνα ποδοσφαίρου. Αυτή η παραδοχή της ανωτερότητας της «Σελεσάο» ήταν κακά νέα για τον Πελέ και τους συμπαίκτες του, οι οποίοι ουσιαστικά «κλωτσήθηκαν» εκτός διοργάνωσης. Με τους διαιτητές να μην τιμωρούν το σκληρό παιχνίδι εις βάρος των Βραζιλιάνων, η ομάδα του Βισέντε Φεόλα αποκλείστηκε από την πρώτη φάση.
Η Βραζιλία άντεξε στη σκληρότητα της Βουλγαρίας στο πρώτο παιχνίδι, κερδίζοντας με 2-0 στο Λίβερπουλ. Όμως χωρίς τον τραυματία Πελέ, ηττήθηκε με 3-1 από την Ουγγαρία στην ίδια πόλη λίγες ημέρες αργότερα, πριν χάσει με το ίδιο σκορ από την Πορτογαλία στο τρίτο παιχνίδι του ομίλου.
Η Βραζιλία, ωστόσο, είχε και η ίδια ευθύνη. Κάποιοι θεώρησαν ότι η ομάδα είχε χάσει το κίνητρό της μετά τις επιτυχίες του 1958 και του 1962, ενώ άλλοι την κατηγόρησαν για αλαζονεία. Επιπλέον, παίκτες όπως οι Γκαρίντσα και Βαβά είχαν περάσει την ακμή τους στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Δεν είχε σημασία. Τα πράγματα θα βελτιώνονταν ξανά για τη Βραζιλία το 1970.
Ολλανδία (1990)
Η Ολλανδία μάγεψε τους φιλάθλους σε όλο τον κόσμο το 1974, αλλά η μεγάλη της επιθυμία να νικήσει τη Δυτική Γερμανία στον τελικό γύρισε μπούμερανγκ, καθώς οι «Οράνιε» έχασαν προβάδισμα 1-0 και ηττήθηκαν με 2-1. Έφτασαν ξανά στον τελικό τέσσερα χρόνια αργότερα, μόνο για να ηττηθούν από τη διοργανώτρια Αργεντινή με 3-1 στην παράταση.
Η Ολλανδία κατέκτησε τελικά έναν μεγάλο τίτλο το 1988, κερδίζοντας το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς. Η νίκη επί της Δυτικής Γερμανίας στα ημιτελικά ήταν λυτρωτική, αλλά το σημαντικό ήταν ότι η Ολλανδία διατήρησε την ψυχραιμία της για να νικήσει τη Σοβιετική Ένωση στον τελικό. Δύο χρόνια αργότερα στην Ιταλία, θεωρούνταν ένα από τα φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου.
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί. Με παίκτες όπως οι Φρανκ Ράικαρντ, Ρόναλντ Κούμαν, Ρουντ Γκούλιτ και Μάρκο φαν Μπάστεν, η Ολλανδία διέθετε μερικούς από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στον κόσμο. Ο προπονητής της, Λέο Μπενάκερ, είχε μόλις οδηγήσει τον Άγιαξ στον τίτλο της Eredivisie, έχοντας προηγουμένως κατακτήσει τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα La Liga με τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Πίσω από τις κλειστές πόρτες, όμως, υπήρχαν προβλήματα πριν ακόμη ξεκινήσει το τουρνουά. Ο Μπενάκερ ανέλαβε την ομάδα την τελευταία στιγμή, παρά το γεγονός ότι πολλοί παίκτες ήθελαν τον Γιόχαν Κρόιφ. Υπήρχε επίσης ένταση μεταξύ του προπονητή και του φαν Μπάστεν, του μεγάλου αστέρα της ομάδας, οπότε το κλίμα δεν ήταν ιδανικό για επιτυχία.
Η Ολλανδία δεν κατάφερε να κερδίσει ούτε ένα παιχνίδι στη φάση των ομίλων, αλλά οι ισοπαλίες με την Αίγυπτο, την Αγγλία και την Ιρλανδία της επέτρεψαν να προκριθεί ως μία από τις καλύτερες τρίτες ομάδες. Ωστόσο, τα σημάδια ήταν εμφανή και οι «Οράνιε» ηττήθηκαν από τη Δυτική Γερμανία (ξανά) στη φάση των «16».
Σοβιετική Ένωση (1982)
Η εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης συμμετείχε σε επτά Παγκόσμια Κύπελλα αλλά έφτασε μόνο μία φορά στα ημιτελικά, το 1966. Είχε πολύ καλύτερη πορεία σε επίπεδο ηπείρου, κατακτώντας ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (1960) και φτάνοντας στον τελικό άλλες τρεις φορές (1964, 1972 και 1988).
Θα ήταν λάθος να υπερεκτιμηθεί η δυναμική της πριν από το τουρνουά του 1982. Οι Σοβιετικοί μπορεί να μην απέδωσαν τα αναμενόμενα εκείνο το καλοκαίρι, αλλά η αποτυχία τους δεν ήταν τόσο εντυπωσιακή όσο άλλων, όπως της Ισπανίας το 2014, της Γαλλίας το 2002 ή της Αργεντινής το 1958. Παρ’ όλα αυτά, η παρουσία τους σε αυτή τη λίστα δικαιολογείται, ειδικά καθώς περιοριστήκαμε σε μία ομάδα ανά χώρα.
Η Σοβιετική Ένωση δεν συγκαταλεγόταν στα φαβορί το 1982, αλλά πολλοί την θεωρούσαν πιθανή «έκπληξη». Είχε προκριθεί εύκολα, παραμένοντας αήττητη και κατακτώντας την πρώτη θέση στον όμιλό της.
Το ρόστερ της περιλάμβανε επτά παίκτες της Ντιναμό Κιέβου και από τέσσερις της Σπαρτάκ Μόσχας και της Ντιναμό Τιφλίδας, οπότε υπήρχαν πολλές ήδη ανεπτυγμένες συνεργασίες μεταξύ των παικτών. Στον πάγκο βρισκόταν ο Κονσταντίν Μπέσκοφ, ένας έμπειρος και σεβαστός προπονητής που είχε δουλέψει ξανά με την εθνική ομάδα.
Η Σοβιετική Ένωση προηγήθηκε με 1-0 στο πρώτο της παιχνίδι απέναντι στη Βραζιλία, αλλά κουράστηκε όσο περνούσε η ώρα και τελικά ηττήθηκε με 2-1. Ακολούθησε μια εύκολη νίκη με 3-0 επί της Νέας Ζηλανδίας, πριν έρθει μια ισοπαλία 2-2 με τη Σκωτία. Οι Σοβιετικοί προκρίθηκαν στη δεύτερη φάση των ομίλων, αλλά τερμάτισαν δεύτεροι πίσω από την Πολωνία. Το όνειρό τους τελείωσε εκεί.
Κολομβία (1994)
Ο Πελέ είχε προβλέψει ότι μια αφρικανική ομάδα θα κατακτούσε το τουρνουά πριν από το 2000. Όπως είναι γνωστό, αυτό δεν συνέβη. Στην πραγματικότητα, χρειάστηκε να φτάσουμε μέχρι το 2022 για να δούμε μια αφρικανική ομάδα (Μαρόκο) να φτάνει στα ημιτελικά της διοργάνωσης.
Ο Πελέ ήταν ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής και αναμφίβολα ένας από τους καλύτερους παίκτες όλων των εποχών, αλλά οι προβλέψεις του δεν ήταν το ίδιο επιτυχημένες. Η Κολομβία, όπως και ολόκληρη η Αφρική, μπορούν να το επιβεβαιώσουν… Πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, ο Πελέ είχε προβλέψει ότι οι «Los Cafeteros» θα έφταναν τουλάχιστον στα ημιτελικά, χαρακτηρίζοντάς τους την καλύτερη ομάδα στον κόσμο.
Για να είμαστε δίκαιοι, δεν ήταν ο μόνος που περίμενε μεγάλα πράγματα από την Κολομβία. Η ομάδα του Φρανσίσκο Ματουράνα εντυπωσίασε στα προκριματικά, κατακτώντας την πρώτη θέση στον όμιλό της μπροστά από την Αργεντινή, την Παραγουάη και το Περού χωρίς ήττα. Το παιχνίδι που έκανε τους πάντες να προσέξουν ήταν τον Σεπτέμβριο του 1993, όταν η Κολομβία διέλυσε την Αργεντινή με 5-0 στο Μπουένος Άιρες.
Στο τέλος, όμως, η πίεση αποδείχθηκε υπερβολική. Η Κολομβία έχασε με 3-1 από τη Ρουμανία και με 2-0 από τις ΗΠΑ, οπότε ακόμη και η νίκη με 2-0 επί της Ελβετίας δεν ήταν αρκετή για να προκριθεί. Ο Αντρές Εσκομπάρ, που σημείωσε αυτογκόλ απέναντι στις ΗΠΑ, δολοφονήθηκε τραγικά στην πατρίδα του πέντε ημέρες μετά τον αποκλεισμό της ομάδας του.
Αγγλία (2006)
Η φράση «χρυσή γενιά» είναι πιο συχνά κατάρα παρά ευλογία, και αυτό ίσχυε σίγουρα για την Αγγλία τη δεκαετία του 2000. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο χαρακτηρισμός ήταν δικαιολογημένος για μια ομάδα που περιλάμβανε τους Γουέιν Ρούνεϊ, Ντέιβιντ Μπέκαμ, Φρανκ Λάμπαρντ, Στίβεν Τζέραρντ, Ρίο Φέρντιναντ, Άσλεϊ Κόουλ και Τζον Τέρι, οι οποίοι συγκαταλέγονταν στους καλύτερους στον κόσμο στις θέσεις τους.
Σε άλλες θέσεις, ο Μάικλ Όουεν είχε περάσει την ακμή του αλλά προσέφερε ακόμη, ενώ οι Γκάρι Νέβιλ, Τζο Κόουλ και Όουεν Χάργκριβς ήταν χρήσιμοι παίκτες, αν και όχι κορυφαίου επιπέδου εκείνη την περίοδο. Η Αγγλία θεωρούνταν δικαιολογημένα ένα από τα φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου στη Γερμανία.
Πολλοί από αυτούς τους παίκτες απέδωσαν αργότερα την αποτυχία στις αντιπαλότητες μεταξύ συλλόγων, αλλά αυτό είναι μόνο μέρος της ιστορίας. Η ομάδα της Αγγλίας ήταν τακτικά περιορισμένη και, υπό τον Σβεν-Γκόραν Έρικσον, οι παίκτες της δεν απέδιδαν σύμφωνα με τια δυνατότητές τους. Εκτός γηπέδου, η κουλτούρα των διάσημων αποτέλεσε έναν ανεπιθύμητο περισπασμό.
Η Αγγλία νίκησε δύσκολα την Παραγουάη με 1-0 στο πρώτο παιχνίδι χάρη σε αυτογκόλ του Κάρλος Γκαμαρά. Αυτή η μέτρια εμφάνιση έδωσε τον τόνο για τη συνέχεια. Χρειάστηκαν δύο γκολ στο τέλος για να νικήσει το Τρινιντάντ & Τομπάγκο, πριν έρθει ισοπαλία 2-2 με τη Σουηδία στην τρίτη αγωνιστική.
Η ελπίδα ήταν ότι η Αγγλία θα ανέβαζε την απόδοσή της στα νοκ άουτ, αλλά ήταν απλώς μέτρια στη νίκη με 1-0 επί του Εκουαδόρ στους «16». Η πορεία της σταμάτησε στα προημιτελικά, όπου η ομάδα του Έρικσον ηττήθηκε από την Πορτογαλία στα πέναλτι. Ενδεικτικά, ευστόχησε μόλις σε ένα από τα τέσσερα πέναλτι που εκτέλεσε.
Το Μουντιάλ 2026 έφτασε και στα προγνωστικά στοιχήματος στο blog της Betsson θα βρίσκεις καθημερινά ενημέρωση για όλους τους αγώνες Παγκοσμίου Κυπέλλου. Επίσης, στην πλατφόρμα της Betsson μπορείς να αξιοποιήσεις το εξαιρετικά χρήσιμο Auto Cash Out, το οποίο σου επιτρέπει να ορίσεις εκ των προτέρων την τιμή εξαργύρωσης που επιθυμείς. Μόλις το δελτίο φτάσει εκεί, η εξαργύρωση πραγματοποιείται αυτόματα, χωρίς να χρειάζεται να παρακολουθείς την εξέλιξη του αγώνα. Ένα εργαλείο που προσφέρει άνεση, ασφάλεια και απόλυτο έλεγχο στη διαχείριση του πονταρίσματός σου.
Παίζεις στην Betsson στοίχημα Μουντιάλ 2026 με εκατοντάδες αγορές και σούπερ αποδόσεις.
21+ | ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ ΕΕΕΠ | ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΙΣΜΟΥ & ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ | ΕΟΠΑΕ – ΓΡΑΜΜΗ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ: 1114 | ΠΑΙΞΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ
