Ιστορίες Μουντιάλ | Το μπρίο, το σκέρτσο και το ποδόσφαιρο των ρομπότ

Είπαμε εδώ στην Betsson να δώσουμε από αυτή την γωνιά, πέντε προσωπικές ιστοριούλες από παγκόσμια κύπελλα. Από την μεγάλη γιορτή του ποδοσφαίρου, από το φοβερό και τρομερό αντάμωμα των λαών. Κάθισα, σκέφτηκα, το έψαξα, αποφάσισα να βάλω και την προσωπική πινελιά. Να σταθώ δηλαδή σε πέντε διοργανώσεις που σημάδεψαν την μνήμη μου για διαφορετικές ιστορίες η καθεμιά.

Δεν είχε να κάνει μόνο με το ποδόσφαιρο. Είχε να κάνει με τις παραστάσεις, τις ηλικίες, αλλά και όσα συνέβησαν σε αυτά τα Μουντιάλ. Θα ξεκινήσω με την πρώτη διοργάνωση που θυμάμαι. Παρότι μικρούλης, έχω κάποιες ζωντανές μνήμες. Και σας γυρνάω λοιπόν στο 1982 και στα γήπεδα της Ισπανίας…

Μεγάλωσα σε μια πολύ… ποδοσφαιρική γειτονιά στα Μανιάτικα του Πειραιά. Για μπάλα μιλούσαν και όταν δεν αναφέρονταν στην αγαπημένη τους ομάδα (καταλαβαίνετε), συζητούσαν με ό,τι άλλο είχε να κάνει με το τόπι. Όταν λοιπόν ήρθε η ώρα του Μουντιάλ της Ισπανίας, η παιδική μου μνημούλα θυμάται όλους να μιλάνε για την Βραζιλία. Τον Σόκρατες, τον Ζίκο και τους υπόλοιπους.

Όλοι έλεγαν ότι οι Βραζιλιάνοι, δεν θα χαριστούν σε κάποιον , δεν θα αφήσουν πιθανότητες σε άλλη ομάδα. Θυμάμαι λοιπόν έναν τύπο Ιταλό, να φέρνει τα πάνω- κάτω και να στέλνει τους «μάγους» της μπάλας, πριν την ώρα τους στο Ρίο. Ο Πάολο Ρόσι είχε ξεκάνει την Βραζιλία και είχε ξενερώσει το σύμπαν. Μαζί και τους πολλούς Έλληνες που την υποστήριζαν.

Εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ από τον τρόπο που έπαιξε η Ιταλία και το κράτησα στην μνήμη μου. Ήμουν όμως πολύ μικρός για να καθορίσω το πρόγραμμά μου, οπότε η επόμενη φορά που είδα ματς, ήταν ο τελικός. Στο χωριό, στον Κότρωνα πλέον και με ένα σκηνικό λίγο διαφορετικό. Στο μοναδικό κατάστημα που είχε τηλεόραση. Ασπρόμαυρη φυσικά…

Με Γερμανούς τουρίστες να πίνουν μπύρες για την αγαπημένη τους πατρίδα και με τους ντόπιους να είναι με την Ιταλία. Έμεινα όρθιος και αμίλητος σε μια γωνία του μαγαζιού του κυρ Πέτρου (πλέον το δουλεύει ο εγγονός Πέτρος ως Crown και είναι το πιο in μαγαζί από τα χωριά της Ανατολικής Μάνης).

Τι θυμάμαι; Την Ιταλία να οργιάζει. Τον γέρο πρωθυπουργό Σάντρο Περτίνι να δίνει ρεσιτάλ στους επισήμους. Τον Ταρντέλι να σκοράρει και να κάνει τον πανηγυρισμό που έμεινε στην ιστορία. Την φωνή του Γιάννη Διακογιάννη να λέει «το μπριο, το σκέρτσο, η φαντασία κερδίζει 3- 1 το ποδόσφαιρο του ρεαλισμού, το ποδόσφαιρο των ρομπότ». Και τον Ντίνο Τζόφ να σηκώνει το τρόπαιο στον ουρανό της Μαδρίτης…